حضرت عبدالبهاء

پسر ارشد حضرت بـهاءالله نام مبارکـش عباس بود که از زمان کودکی در مصائب و تبعیدهای پدر بزرگوارش شریک و سهیم بود. این فرزند ارجمند لقب عبدالبهاء را برای خود اختیار فرمود، پس از حضرت بـهاءالله طبق وصیت آن حضرت مبین منصوص آثار و تعالیم و قائد جامعه بـهائی شد و مثل اعلای دیانت بـهائی محسوب می شود.

هنگامی که حضرت عبدالـبهاء هنوز محبوس دولت عثمانی بود اولین گروه زائرین غربی در سال ۱۸۹۱ در شهر عکّا به زیارت ایشان نائل گشتند. حضرت عبدالبـهاء در سال ۱۹۰۸ از بند عثمانیان آزاد گردید. پس از آزادی از سالهای ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ به اروپا و امریکا مسافرت فرمودند و از آنجا پیام حضرت بـهاءالله را درباره اتّحاد و عدالت اجتماعی در مجامع، کلیساها، اتّحادیه‌های کارگری، دانشگاهها و مصاحبه با خبرنگاران و ملاقات با مقامات دولتی و بسیاری دیگر از جمعیتّهای عمومی به گوش همه رسانید.

 حضرت عبدالبـهاء پس از آنکه امر بـهائی را بر پایه‌ای مستحکم استوار فرمود و سبب انتشارش از شرق و غرب شد در سال ۱۹۲۱ از عالم رحلت نمود. مزارش در حجره‌ای در شمال مقام اعلی استقرار یافت که حال زیارتگاه بـهائیان است.